ทุกคำถามเกี่ยวกับร่างพรบ.คุ้มครองผู้เสียหายฯ นพ.วิชัย โชควิวัฒน มีคำตอบ

เมื่อ...ไปศาล..?

ก้าวแรกที่เหยียบเข้าสู่ศาลแพ่งรัชดา 

ฉัน เห็นสถานที่ใหญ่โตโอ่อ่า..ศักดิ์สิทธิ์  ผู้คนแต่งตัวน่าเชื่อถือ  คนทำงานในนี้ต้องไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแน่ ๆ  ท่านต้องมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ที่จะอำนวยความยุติธรรมให้ฉันกับลูกได้อย่าง แน่นอน  ฉันคิดตามประสาคนบ้านนอก

ฉันรู้สึกประหม่า  ขาสั่น  มือไม้เย็นเฉียบ  ไม่รู้จักอะไรสักอย่าง  ห้องพิจารณาคดี เขาเรียกบัลลังก์ฉันก็ยังเรียกไม่ถูก  ฉันหวังฝากชีวิตไว้กับทนายความ เพราะฉันไม่รู้จักเอกสารเกี่ยวกับคดีแม้แต่แผ่นเดียว  เอกสารตัวจริงอะไรฉันก็ยกให้เขาไปหมด

เมื่อผู้พิพากษาเดิน เข้ามาในห้อง  ใจฉันเต้นโครม ๆ ฉันไม่รู้วิธีพูด   ว่าต้องพูดเป็นช่วง ๆ แล้วหยุดให้ท่านบันทึก  ฉันต้องพูดเสียงดังแค่ไหน  ต้องพูดอะไรบ้าง ท่านถึงจะเห็นใจในความทุกข์ยากของประชาชนคนหนึ่ง

ผ่านไป 19 ปี...

ระหว่าง รอกระบวนการพิจารณาคดีเรื่องของลูก   ฉันตกกระไดพลอยโจนเป็นประธานเครือข่ายผู้เสียหายทางการแพทย์  นอกจากต้องไปศาลแล้ว บางครั้งก็ต้องไปโรงพัก  ทั้งที่ไม่น่าจะเป็นหน้าที่ แต่ก็ต้องไปและต้องทำ    ก็เพราะห่วงว่า..เพื่อนผู้เสียหายเขาต้องเป็นเหมือนฉันในวันแรก   ต้องทำอย่างโน้น...ต้องเขียนอย่างนี้  กลัวเขาจะพลาด  กลัวเขาจะเสียเวลา   กลัวเขาจะเสียใจ  มีเรื่องต้องห่วงพวกเขาไปหมดทุกเรื่อง

เพราะ...ทุกขั้นตอนของการต่อสู้เรียกร้องหาความเป็นธรรมนั้น   ความจริงในตัวหนังสือ  กับความจริงในทางปฏิบัตินั้นต่างกันมาก 

คนไทยทุกคน   จะยากดีมีจน  หรืออาชีพอะไร   แต่เมือตกเป็นผู้เสียหาย..มักจะพบเจอปัญหาที่แทบไม่ต่างกัน 

เป็นห่วงเพื่อนผู้เสียหายเก่า ๆ ที่คดียังไม่สิ้นสุด  เป็นห่วงรายใหม่ ๆ ที่เพิ่งเกิด   และกำลังจะเกิด

ฉันรู้ตัวว่าหาก  พรบ.คุ้มครองผู้เสียหายฯ ไม่คลอด   จะด้วยอะไรก็ตามแต่...ฉันต้องหมดแรงเข้าสักวัน 

ไม่ได้สำคัญตัวเองผิด..แต่ใครจะเข้าใจ  ใครจะรับฟังความทุกข์ของคนซ้ำ ๆ กันได้ทุกวัน..เท่าผู้เสียหายด้วยกัน

สถานการณ์ร่างพรบ.คุ้มครองผู้เสียหายฯ กับรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ

คลิบวิดีโอเรียกร้องพรบ.คุ้มครองผู้เสียหาย

คลิปสร้างกำลังใจ